Οι φιλίες είναι ιδιαίτερα σημαντικές στην παιδική ηλικία. Το παιδί έχει ανάγκη το παιχνίδι και την αλληλεπίδραση με τα άλλα παιδιά, πράγματα που το κάνουν να χαρεί και να μη νιώθει μόνο του. Η συναναστροφή με τα άλλα παιδιά του δίνει εμπιστοσύνη στον εαυτό του, αυτονομία και του αυξάνει το αίσθημα της διεκδίκησης. Συγκρίνει τις δυνατότητές του με αυτές των άλλων παιδιών και μπορεί και αξιολογεί τον εαυτό του.

Καθώς το παιδί μεγαλώνει oi φιλίες του αλλάζουν πρόσωπα, χαρακτήρα και σημασία. Η ικανότητά του να δημιουργεί φιλίες με τους συνομηλίκους του είναι μια δεξιότητα, που εξαρτάται πάρα πολύ από το χαρακτήρα του. Κάποια, πλησιάζουν άμεσα ένα άλλο παιδί και του ζητούν να γίνουν φίλοι, ενώ κάποια άλλα στέκονται σιωπηλά και περιμένουν κάποιο άλλο παιδί να τα πλησιάσει.

Ανεξάρτητα από το χαρακτήρα του παιδιού, υπάρχουν κάποια πράγματα που μπορούν να κάνουν οι γονείς για να αναπτυχθεί η κοινωνική δεξιότητα του παιδιού μας.

Τι μπορούμε να κάνουμε για να βοηθήσουμε το παιδί μας να κάνει φίλους;

  • Από πολύ νωρίς να ξεκινήσουμε και να ενθαρρύνουμε το παιδί να κάνει φίλους. Να δημιουργούμε τις κατάλληλες προϋποθέσεις προκειμένου να κάνει φίλους, επιδιώκοντας να το φέρνουμε σε επαφή με συνομίλικα παιδιά.
  • Όταν έχει κάνει ήδη κάποιους φίλους να επιδιώκουμε και τους συναντά συχνά και σε τακτά χρονικά διαστήματα.
  • Αν το παιδί μας δυσκολεύεται να κάνει φιλίες να μην το πιέζουμε. Να μην το συγκρίνουμε με άλλα παιδιά και να μην το υποχρεώνουμε σε κινήσεις που δεν επιθυμεί. Πολύ καλή ιδέα σε μια τέτοια περίπτωση, είναι να καλέσουμε το παιδάκι που μας έχει υποδείξει στο σπίτι μας. Σπίτι μας το παιδί μας νιώθει πιο άνετα και θα του είναι πιο εύκολο να πλησιάσει το άλλο παιδί.
  • Να είμαστε υπομονετικοί και αντικειμενικοί όταν δημιουργούνται παρεξηγήσεις μεταξύ φίλων. Δε χρειάζεται να μεγαλοποιούμε καταστάσεις, ούτε να παίρνουμε θέση. Αλλά να ακούσουμε και να το συμβουλέψουμε ήρεμα και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα γεγονότα. Και αν οι παρεξηγήσεις αυτές παρεκτρέπονται και πραγματικά χρειάζεται η ανάμειξη ενηλίκου, τότε πρέπει να το κάνουμε αποφεύγοντας να κάνουμε κρίσεις για το ποιος είχε δίκιο ή άδικο. Με αυτό τον τρόπο υποβοηθείται η δεξιότητα του παιδιού για να επιλύει μόνο του τις διαφωνίες με τους συνομηλίκους του.
  • Και το πιο σημαντικό. Για τα παιδιά πάντα εμείς είμαστε το παράδειγμα προς μίμηση. Η δικές μας επιλογές και ο τρόπος που λειτουργούμε και φερόμαστε είναι αυτά που παίζουν καταλυτικό ρόλο και στη δική τους ιδιοσυγκρασία και συμπεριφορά.