Οι Αλκυονίδες ημέρες, είναι οι λίγες μέρες καλοκαιρίας που παρουσιάζονται το χειμώνα. Είναι μέρες ηλιόλουστες χωρίς σύννεφα και ανέμους. Συνήθως κάνουν την εμφάνισή τους το χρονικό διάστημα από την 15η Δεκεμβρίου έως και την 15η Φεβρουαρίου κάθε έτους, με μεγαλύτερη συχνότητα το διάστημα 15-31 Δεκεμβρίου και 16-31 Ιανουαρίου.

Η ονομασία τους προέρχεται από την Αρχαία Ελλάδα και τις αλκυόνες που γεννούν αυτές τις μέρες.

Ο μύθος της Αλκυόνης

Ο μύθος μας λέει ότι η Αλκυόνη πριν γίνει πουλί ήταν μία πανέμορφη γυναίκα, κόρη του Αίολου, Θεού των ανέμων και της Ενάρετης.

Η Αλκυόνη ήταν γυναικα του Κήυκα. Η ένωσή τους ήταν τέλεια κι ένιωθαν τόσο ευτυχισμένοι, ώστε να νομίζουν ότι δεν ήταν κοινοί άνθρωποι. Σιγά σιγά, άρχισαν να πιστεύουν ότι είναι ισάξιοι των Θεών. Ο Κήυκας θεωρούσε τον εαυτό του ισάξιο του Δία και η Αλκυόνη ισάξιο της Ήρας. Και το πίστεψαν τόσο πολύ, πού άρχισαν να φωνάζουν ο ένας τον άλλο με τα ονόματα Δίας και Ήρα.

Όταν έμαθε ο Δίας αυτή τους την προκλητική συμπεριφορά, θύμωσε πάρα πολύ. Τόσο που μια μέρα που ο Κήυκας ήταν με το καράβι του στ’ ανοιχτά έριξε κεραυνό και το τσάκισε, με αποτέλεσμα ο Κήυκας να πνιγεί.

Όταν το έμαθε η Αλκυόνη πήγε με αγωνία στ’ ακρογιάλι μήπως μπορέσει να βρει τον αγαπημένο της ζωντανό. Το μόνο όμως που βρήκε ήταν λίγα σπασμένα ξύλα που είχε ξεβράσει το νερό. Άρχισε τότε να κλαίει και να θρηνεί το χαμό του αγαπημένου της.

Ο Δίας στο τέλος την λυπήθηκε και την μεταμόρφωσε σε πουλί. Ένα πανέμορφο πουλί που πήρε το όνομά της, και το οποίο ζει κοντά στη θάλασσα, σαν να περιμένει να εμφανιστεί μέσα από τα κύματα ο χαμένος Κήυκας.

Το μαρτύριό της Αλκυόνης όμως δεν είχε τελειώσει, γεννούσε τα αυγά της, μέσα στη βαρυχειμωνιά και τα κλωσούσε στα βράχια της ακτής. Μα τα αγριεμένα κύματα ορμούσαν στη στεριά, σκαρφάλωναν στα βράχια, κατέστρεφαν τη φωλιά και τ’ αυγά της.

Για άλλη μία φορά ο Δίας έδειξε συμπόνια για την Αλκυόνη και αποφάσισε να τη βοηθήσει. Έτσι, δεκαπέντε μέρες στην καρδιά του χειμώνα, έκανε να κοπάζουν οι άνεμοι και να ζεσταίνεται ο καιρός. Και αυτό για να μπορέσει η Αλκυόνη να κλωσήσει τ’ αυγά και να βγουν τα μικρά της.

Ακόμη ένας μύθος για το πουλί Αλκυνόνα

Το πουλί Αλκυνόα, σύμφωνα με την παράδοση συμβολίζει τη γαλήνη και την προστασία. Σύμφωνα με ένα μεσαιωνικό μύθο, το χρώμα της Αλκυόνας στην αρχή ήταν γκρίζο. Όταν όμως έγινε ο βιβλικός κατακλυσμός πέταξε ψηλά και το στήθος της έγινε κόκκινο απ’ τον ήλιο, ενώ η ράχη της μπλε απ’ το χρώμα του ουρανού. Πολλά έχουν γραφτεί και για τη συζυγική πίστη των Αλκυόνων. Όταν ο σύζυγος της Αλκυόνας γεράσει και δεν μπορεί να πετάξει πια, τότε η θηλυκιά Αλκυόνα τον παίρνει στους ώμους της. Τον μεταφέρει πάντοτε μαζί της, τον ταΐζει και τον περιποιείται ως το θάνατο.